Terwijl ik de stenen trap oploop naar het klaslokaal verbaas ik mij over de hoeveelheid stof in de oksels van de treden, alsof het er iedere dag met grote zorgvuldigheid wordt neergelegd, in plaats van verwijderd.
Het bespreekbaar maken met de schoonmaakster resulteerde in een licht, doch dwingend verwijt over de bevuiling van de toiletten.
Trappen en toiletten hebben toch niets gemeen....? Behalve dan dat ze schoongemaakt moeten worden.
Het schijnt, volgens de schoonmaakster, er meer naast te liggen dan erin.
Ik moet zeggen, ik was onder de indruk, maar had dat niet andersom moeten zijn?
De trap was in ieder geval vergeten.
Bij het aanspreken op iemands verantwoordelijkheid verliezen we ons snel in een gevoel van persoonlijke aanval.
Het is niet de zakelijke vraag of opmerking die meer telt, maar de psychologische oorlogsvoering, compleet met slinkse strategieën en verdedigingen.
'Help mij het zelf te doen', leer mij inzien.
Door het uitwisselen van ideeën, het luisteren en observeren vorm kunnen geven aan het nu en daarna.
Wie ben ik? Wat ben ik? Waar wil, of kan ik naar toe?
Maar ook.
Wie is die ander? Denkt of handelt die ander wel net zo als ik dat waarneem. Zijn we niet ergens diep in onszelf bezig met het zelfde? Namelijk geven en beleven, of zeg het andersom, beleven en geven.
Dan is samenwerken toch de beste optie.
Ik passeer de de toiletten, dat rook ik, en dacht weer even aan de stofdotten op de trap.