mijn oude kater
Zo sluipt mijn oude kater tussen de planten in mijn achter tuin..., zijn territorium.
Ik ben geen kat, maar ruik evengoed de afscheiding der gebieden. Nog, of evenzo, belangrijker is het verdedigen ervan. Met hoge rug en dikke staart, oren plat en gemeen grimas vetellen ze elkaar de waarheid, de tijgers uit de buurt.
In alle kleuren komen en gaan ze hun weg. Als een ping-pong wedstrijd of een knipperlicht, heen en weer, aan en uit, dit gebied is van mij....psssssssst.... en nu is het weer van mij.....pssssssssstt!
Om het vervolgens weer te verdedigen met luid kabaal en veel vertoon, maar als het menis wordt glipt mijn oude kater zo vlug hij kan naar binnen. De veilige haven in, zijn opper nest, hier is één keer piesen wel afdoende, niemand die er overheen gaat, tja hooguit dat zotte dier op twee poten met een dweil, wat sop en water.... maar dat is nooit afdoende. Hier ruikt mijn oude kater zijn geur nog wel doorheen.
Met het opstapelen der jaren is hij nog kieskeuriger geworden. Zo ziet hij nu de zweetlucht van mijn huisgenoot als een aanval op zijn territorium. Alarmbellen klinken in zijn oude kop, zijn hersenen verzenden de boodschap van gevaar en laten de sluitspieren het werk doen.............pssssssst.
Een nieuw geurbaken voor mijn kater betekent doorgaans een doorweekte sportschoen, rugzak of loopshirt voor mijn huisgenoot.
Waar de een daarna intens tevreden zich uitstrekt op de vensterbank, heft de ander in pure frustratie de armen in de lucht. Op zulke momenten voel ik mij altijd een beetje schuldig. Ik neem het mijn kater namelijk nooit echt kwalijk.
Het is en blijft toch een kater, en ach hij bedoelt het niet zo kwaad. Mijn huisgenoot denkt daar heel anders over.
Het liefst zou hij hem dat op zijn eigen macho manier willen duidelijk maken.
Dat dat nog niet gebeurd is heeft voornamelijk te maken met het feit dat ik de boel meteen goed schoonmaak en, ook niet onbelangrijk, de charme van een tijger op de vensterbank.
maart 2009