Tussen de oren
De deur valt met een overdreven geluid van aanwezigheid achter mij dicht en nog voor ik het woord ‘goeie morgen‘ helemaal heb uitgesproken, klinkt er vanuit de lerarenkamer ( grappig, er zijn hier alleen maar vrouwen) een gedempt, maar toch vrolijk, “joehoe, ik zit hier!”
Even besluipt mij het gevoel dat wij verstoppertje spelen, waarop Pavlov direct zijn werk doet, ik moet piesen.
Terwijl ik naar de w.c. loop vullen mijn voetstappen de lege ruimte, altijd apart zo’n schoolgebouw aan het begin van de dag.
Je voelt dat er nog van alles staat te gebeuren, de geur van verse koffie, de frisse ochtend nog op de wangen en de plannen en ideeën....., aan het eind van de dag is die betovering verbroken en wil ik alleen nog maar snel weg, naar huis.
De w.c. ruikt fris, prettig.
Wanneer ik doortrek waan ik mij luttele seconden aan het strand, het spoelwater als woeste golven klotsend tegen de witte pot ,net niet woest genoeg om de zorgvuldig ingelegde schelpen en zeesterren in de bril te overspoelen.
Gedachten gaan soms razend snel, als ik zo hard kon lopen.....
“Wil je koffie?”
Met die vraag sta ik weer in school. Een druk op de knop en mijn kopje vult zich om beurten met gekleurd vocht, ik kijk hoe het zich mengt... het ruikt naar koffie, het smaakt....., apart, maar het is warm en met een beetje suiker prettig zoet.
Net als de koffie een weg vindt door mijn slokdarm naar mijn maag, vinden de binnenkomende juffen hun weg door de school naar hun lokaal.
Steeds meer geluiden vullen de school, klikkende hakken, geroezemoes van stemmen en daar tussen door het constant zoemen van het koffieapparaat.
Eigenlijk is de betovering nu al verdwenen.
Met de smaak van koffie nog in mijn mond loop ik langs de ‘wee-zee’ naar mijn lokaal, straks....., begint het al in mijn hoofd, straks ga ik naar huis.
april 2009