Opeens staat ze voor me.
Oude omafiets met kapotte voorlamp in de hand.
Ik kan er niet omheen, haar verschijning trekt op een merkwaardige manier mijn aandacht.
Ik zie haar in gedachten voor me, als in een flashback.
Snuffelend langs de kledingrekken, graaiend in de bakken van de wellicht tweedehands of uitverkoop van de maand.
Keurende blik, voelend aan het stofje tot ze er zeker van is dat wat ze gekozen heeft absoluut niet bij elkaar past.
Van top tot teen een onsamenhangend geheel.
Zelfs de schoenen zijn met aandacht op het dit-hoort-niet-bij-elkaar-idee uitgezocht.
Haren grijs geverfd, grijs nota bene!
Het facineert me.
Wat is de drijvende kracht achter zoveel kledinggeweld?
Het is eigenlijk zo lelijk dat het weer iets aparts wordt.
Dat moet het zijn! De boodschap aan de buitenwereld:
...... ' ik ben anders, ik ben ik, pas maar op, ik heb overal maling aan '
Haar gouden haarklip afgezet met nep parels in het grijze haar,
de paarse nylon jurk vol goud-zilveren figuren, daaronder een glimmend zwarte panty
met aan de onderkant een sierlijk randje kant waarbij je nog net de goudkleurige sokjes ziet voordat ze helemaal verdwijnen in de knal geel/groene sneakers.
Onder haar zwart leren jasje, wat maar niet goed wil sluiten, moet ze het koud hebben.
Ze ziet er bleek uit en huivert bij iedere windvlaag.
En dan, net zo plotseling als dat ze verscheen, verdwijnt ze weer.
De pont op......... de stad tegemoet.

maart, 2009