Duif
Dit maal in de vorm van een duif die over de snelweg vloog, of beter gezegd, een duif die over de snelweg wilde vliegen. Hij haalde het namelijk niet, hij vloog te laag.
Waarschijnlijk een inschatting fout bij het stijgen.
Het kan ook aan mijn snelheid gelegen hebben, ik reed net iets meer dan de toegestane 120 km.
Dat had die duif wellicht niet verwacht.
Het beestje kende dit traject natuurlijk op zijn 'duimpje' en schatte mijn aanstormende groene Berlingo automatisch op 120 km. Helaas....... , dat gaf een klap!
Ik schrok mij kapot.
Zag in een flits het arme dier afketsen op het gladde voorruit, een grote poedervlek als bewijs achterlatend, gelukkig geen bloed, dacht ik nog.
Maar waar was die duif zo snel gebleven?
Joost mocht het weten, waar ik ook keek, links...rechts.....in het achteruitkijk spiegeltje..., geen duif.
En dan komt net zo plotseling als die klap het besef.
Ik heb een duif dood gereden.
Ik heb het arme beestje vermoord.
Een verkeersslachtoffer op de A 28, MIJN schuld. Als ik nou iets minder hard had gereden, of iets later was weggegaan, hadden we elkaar gemist en ons beide veel beter gevoeld.
Maar ik reed niet iets minder hard en ik was ook niet iets later vertrokken, had trouwens ook iets eerder kunnen zijn, dan was ik al voorbij geweest. Had ik natuurlijk wel net zo hard gereden moeten hebben anders.......S T O P!!!
Waarschijnlijk had iemand anders dat beest dan tegen zijn voorruit gekregen, die duif vloog gewoon te laag.
Laagvliegers zijn nu eenmaal geen hoogvliegers.
Toch zat het mij niet lekker. Ik betrapte mezelf er namelijk op dat ik het niet heel erg vond, ik was niet verdrietig. Het voelde als dat er iets gebeurd was en dat was het dan. Dat, zat mij niet lekker.
Een kat doodrijden zou ik verschrikkelijk vinden, of een eend.
Ach, zo'n moeder eend met thuis in de sloot allemaal kleintjes. Misschien had deze duif ook wel een gezin.
Zaten ze te wachten in een nestje, moeder duif was voor het eerst die dag na weken lang onafgebroken broeden er even een uurtje tussenuit, vader duif paste op de net uit het ei gekomen kleintjes terwijl moeder duif weer eens lekker de vleugels strekt. Vandaar natuurlijk die veel te lage vlucht, ze was nog niet helemaal in vorm, beetje stijf van al dat zitten op die eieren. Nu ik het zo bekeek werd ik wel treurig.
Bij de eerste de beste benzinepomp waste ik de poedervlek van het ruit, zo werd ik er tenminste niet de rest van de reis zichtbaar aan herinnerd.
Maar vergeten doe je zoiets ook niet snel. De dagen erna liet ik de duif die in mijn tuin wat rond scharrelde voor de verandering maar even zijn gang gaan. Het zou wel eens een ver familielid kunnen zijn.
mei 2009